غروب چشم های تو

 پیش خودم دل بستمو                      بهش نگفتم حرفمو 

 حتی نگاه عاشقش                         باز نشکست طلسممو

 خواستم بگم هر چی که هست          مهر سکوتم نشکست

 بغضی گلومو باز گرفت                 من کم شدم اون ننشست

 راستش زبونم بند اومد                  بختک رو واژه سایه کرد

 رفت و خلا من رو گرفت              من موندم و سکوت درد

 هر چی تو فکرم بود نبود               خالی شدم از کلمه

 خواستم که راحتم کنه                    خسته شدم یه عالمه

 شاید یه لحظه ای دیگه                   فرصت عاشقی بشه

 دوباره یه شانس دیگه                     شانسه شقایقی باشه

 شاید یه جایی یه فرصتی                 لحظه مجالمون بده

 گفتنی رو باید بگم                         گریه اگه امون بده

این حرفها رو برای کسی نوشتم که تا حالا این حرف ها رو از زبان من نشنیده

سلام به همه ی دوستان خوبم                                                     

مدتی بود که نتونستم آپ کنم نا خدا با خدا هم ازدستم عصبانی شد حق هم داره

(ببخشید).خلاصه اینکه دوباره به جمع صمیمی شما برگشتم:)         

زندگی رسم خوشایندیست                                       

زندگی بال و پری دارد به وسعت مرگ                              

زندگی پرشی دارد به اندازه ی عشق                               

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من توبرود           

زندگی حس غریبیست که یک مرغ مهاجر دارد                     

زندگی سوت قطاری است که در خواب پل می پیچد                   

زندگی گل به توان ابدیت                                       

زندگی ضربه زمین در ضربان دلهاست                           

زندگی هندسه ی ساده ی تکرار نفس هست       

 هر کجا هستم باشم     هر کجا هستم باشم                            

آسمان مال من است 

 پنجره  فکر  هوا  عشق  زمین  مال من است                           

آری آری زندگی زیباست                                   

زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست.                              

گربیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست ورنه خاموشست         

خاموشی گناه ماست                                      

یا عافیت از چشم فسون سازم ده          

یا آنکه زمان شکوه پردازم ده             

یا درد و غمی که داده ای بازش گیر     

یا جان و دلی که برده ای بازم ده         

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها درگریبان است.              

کسی سربرنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

نگه جزپیش پا را دید، نتواند،

که ره تاریک و لغزان است.

وگردست محبت سوی کس یازی،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛

که سرما سخت سوزان است.

نفس،کز گرمگاه سینه می آید برون،ابری شود تاریک

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.

نفس کاین است،پس دیگر چه داری چشم

زچشم دوستان دور یا  نزدیک؟

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سرد است… آی…

دمت گرم وسرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

منم من،میهمان هر شبت، لولی وش مغموم.

منم من،سنگ تیپاخورد ه ی رنجور.         

منم،دشنام پست آفرینش،نغمه ی ناجور.      

نه از رومم،نه از زنگم،همان بیرنگ بیرنگم.

بیا بگشای در،بگشای،دلتنگم.

حریفا!میزبانا!میهمان سال وماهت پشت در چون موج می لرزد.

تگرگی نیست،مرگی نیست.

صدایی گر شنیدی،صحبت سرما ودندان است.

من امشب آمدستم وام بگزارم.

حسابت را کنار جام بگذارم.

چه می گویی که بیگه شد،سحر شد،بامداد آمد؟

فریبت می دهد،بر آسمان این سرخی بعد از سحرگاه نیست.

حریفا!گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است.

و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده.

به تابوت ستبرظلمت نه توی مرگ اندود،پنهان است.

حریفا!روچراغ باده را بفروز،شب با روز یکسان است.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.

هوا دلگیر،درها بسته،سرها در گریبان،دستها پنهان،

نفسها ابر، دلها خسته و غمگین،

درختان اسکلتهای بلورآجین.

زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه،

غبارآلوده مهر و ماه،

زمستان است.

خوشیهایم میدانستم.

وقتی که رفت حتی درباره ی رفتنش چیزی نگفت و بی خبر رفت

دیگر مرگ را پایان غمهایم میدانم.

شما ای خاطرات کهنه و درهم،شما ای خاطرات تلخ و دردآور از من امشب چه

میخواهید در این ظلمت که سخن در گلوی من پیچیده و لبهای من

یخ بسته.

نمی خواهم پدرم بر هم زند چشمان بازم را ،نمی خواهم به چشم مادرم اشکی

پدید آیدو اما نامه ای را که لحظه ای پیش نوشتم زیر لب آهسته می خوانم

                                 "سلام ای عشق پاک من"

دیگر در هیچ دفتر شعری شعرهای مرا نخواهید خواند دیگر در ظلمت شب در

به رویم باز نخواهید کرد و تو ای مادر چشمانت را تا آمدن من به آستانه ی در

نخواهی دوخت و دیگر نخواهی گفت:

بمیرد مادرت ،گشتی اسیر عشق گمنامی و اگر در کوچه وبازار دوستی

سراغ از

من گرفت و گفت:.....کو،

بگو در بستر ناکامی شبی جان داد و مرد ولی تا دم آخر اینچنین می گفت:

                    خداحافظ عزیزانم خداحافظ عشق خوب من

                               خداحافظ   خداحافظ    خداحافظ

                   زندگی،رنچ به همراه دارد

رنج،دلشوره می آفریند

                    دلشوره،جرئت می بخشد

جرئت،اعتماد به همراه دارد

                     اعتماد،امید می آفریند

امید،زندگی می بخشد

                     زندگی،عشق می آفریند

              عشق،عشق می آفریند

                      سخن گفتن با تو را دوست دارم

                      عشق ورزیدن به تو را دوست دارم

                                 خدایا

                      بدون تو همانند قاصدکی سرگردانم

                      که با وزش باد به هر سویی کشیده می شود 

                      بدون تو زندگیم بی معناست

                              خدایا   

                     می دانم که بنده ی حقیری هستم

                     می دانم که لیاقت بندگی تو را ندارم

                      اما اگر تو هم مرا تنها بگذاری 

                       چه کسی را صدا برنم  

                       چه کسی را بخوانم

                       مشت بردرخانه ی چه کسی بزنم                

                       دستانم را به سوی چه کسی دراز کنم  

                       خاک کوی درگاهت می شوم

                       قطره ای باران برای وصل به دریایت می شوم

                                خدایا

                     عشقم را بپذیر

                     عاشقانه صدایت می زنم

                     و با صدای بلند فریاد می زنم

   "اگر تمام هستی را هم جمع کنند                                 

                        اندازه ی عشق من به تو نمی شود"

از احساساتی که از بیانش عاجزم

از دردی که ازهجران توست

از چشمانی که برای تو می گرید

از اشک های شبانه ام که در غم دوری تو همانند ابر بهاری می بارند 

ازلحظه هایی که هر ثانیه اش یک عمر می گذرد

از زبانم که شهامت بیان حرف قلبش به تو را ندارد

تو کیستی که این گونه قلب مرا در دستانت می فشاری

تو چیستی که این گونه بی قرار دیدنت هستم

ای کاش می دانستی که جایگاهت در قلبم کجاست

ای کاش می دانستی تمام این قلبم برای توست

فقط قادرم بگویم دلم برایت خیلی تنگ شده است

و من این دلتنگی برای تو را دوست ندارم